ข่าลิง แห้ง - 1 กก.

รหัสสินค้า: 000109

รายละเอียด: ชื่อ ข่าลิง
ชื่อพื้นบ้าน ข่าเล็ก ข่าน้อย ข่าเล็ก ข่าป่า ข่าน้ำ
ชื่อวิทยาศาสตร์ Alpinia officinarum Hance.
วงศ์ Zingiberaceae
ประเภท ไม้ล้มลุก(เหง้า-หัว)
แหล่งที่พบ ภาคอีสาน ภาคเหนือ ภาคกลาง
เป็นไม้ล้มลุกข้ามฤดู สูงประมาณ 1.5-2 เมตร
มีเหง้าใต้ดินขนาดเล็กเท่านิ้วมือ ลักษณะภายนอกของลำต้น
มีข้อและปล้องเห็นชัดเจน ส่วนที่อยู่เหนือดินเป็นก้านและใบ
ใบรูปไข่ยาวหรือรูปรีขอบขนาน ปลายใบแหลมคล้ายใบข่าบ้าน
ขนาดกว้างประมาณ 4-5 ซม. ยาวประมาณ 8-10 ซม.
ใบสีเขียวเข้มเป็นมันออกแบบสลับ มีกาบใบหุ้มลำต้น
ดอกช่อออกที่ยอดก้านดอกยาว ดอกย่อยมีขนาดเล็ก
กลีบดอกสีขาวกระน้ำตาล โคนติดกันเป็นหลอดสั้นๆ
ปลายแยกเป็น 3 กลีบ กลีบใหญ่ที่สุดมีริ้วสีแดง
ผลรูปร่างกลมรีเมื่อสุกเป็นสีส้ม ขนาดประมาณ 5 มม.
มีเมล็ดอยู่ภายใน ขนาดเท่าเม็ดบัว พอแก่จะมีสีดำ
และเม็ดเล็กๆ อยู่ภายในมีรสขมเผ็ดร้อน
ขยายพันธุ์ ด้วยการใช้เหง้า ปลูกได้ทุกฤดูกาล
จะเติบโตได้ดีในพื้นดินดอนที่มีความชุ่มชื้นและไม่มีน้ำขัง
ชาวอีสานจะเรียก "ข่าลิง" ว่าข่าน้ำ ส่วนคนเหนือเรียกข่าป่า
นับเป็นพืชที่มีคุณประโยชน์มากมาย ทั้งเป็นอาหารก็ได้
นอกจากนี้ยังมีสรรพคุณทางยาด้วย
ข่าลิง เป็นไม้ล้มลุกจำพวกที่มีเหง้า มีลักษณะเหมือนข่าทุกประการ
แต่มีขนาดเล็กกว่าราวๆเท่าตัว มีกลิ่นและรสเผ็ดร้อนฉุนมาก
จนใช้ปรุงอาหารไม่ได้ใช้เหง้าผสมแป้ง
ทำเหล้าหรือต้มเอาน้ำผสมเหล้าทำให้กลิ่นฉุนและรุง เกิดตามป่าดงดิบ
ประโยชน์
เหง้า แก้กามโรค แก้ปวดท้อง แก้จุกเสียดแน่นเฟ้อ
เป็นยาถ่าย ใช้ทาเวลาถูกแมลงกัดต่อย โดยนำเหง้า
ไปตำแล้วพ่นบริเวณบาดแผล สตรีอยู่ไฟใช้กินหลังคลอด
หรือแก้วิงเวียน
ต้น แก้ฝีดาษ ฝีเส้น ฝีทราย ฝีฝักบัว
ใบ แก้เกลื้อนน้อย เกลื้อนใหญ่ ฆ่าพยาธิต่างๆ
ดอก ขับพยาธิในลำไส้ ราก แก้ฝี
การปรุงอาหาร ยอดอ่อน หน่ออ่อน รับประทานเป็นผักสดกับน้ำพริก ป่น หรือใส่เครื่องแกง ต้มยำ ตำเมี่ยงข่า
เอกสารอ้างอิง
เต็ม สมิตินันทน์. 2523. ชื่อพรรณไม้แห่งประเทศไทย (ชื่อพฤกษศาสตร์-ชื่อพื้นเมือง). กรมป่าไม้ 379 หน้า.
สถาบันการแพทย์แผนไทย กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. 2542. ผักพื้นบ้านภาคอีสาน 302 หน้า.
::ที่มา::
http://singburi.doae.go.th/acri/index.htm
www.panmai.com